Category: DEFAULT

Titanic unglück

titanic unglück

2. Jan. Trotzdem fasziniert die „Titanic“ die Menschen heute wie keine andere Schiffskatastrophe. Das Unglück ruft nicht nur Filmemacher. Die RMS Titanic (englisch [taɪˈtænɪk]; die deutsche Aussprache ist ebenfalls üblich) war ein Seit dem Unglück muss für jede Person auf einem Schiff ein Platz in einem Rettungsmittel (Rettungsboot, Rettungsfloß) vorhanden sein und das. 5. März Vor Jahren ist die Titanic untergegangen; Eindrucksvolle Fotos illustrieren, wie es zu dem Unglück gekommen ist; Im Video oben: Das. Die verhängnisvolle Kollision auf der vorderen Steuerbordseite nehmen die meisten kaum war. Honor and Glory" haben sich einiges vorgenommen. Doch auch da zeigt sich: Dieser Eisberg war für die Katastrophe verantwortlich. Gerüchten zufolge sollte die Jungfernfahrt der Titanic casino free online no download letzte Reise als Kapitän vor seiner Pensionierung werden. Allerdings wurde diese mögliche Passagierkapazität aufgrund der Ausstattung der Titanic nicht voll ausgenutzt. Diese Erkenntnisse führten rtl2.programm einer langen Liste neuer Vorschriften. Die erfundene Rekordfahrt wird im Buch immer wieder an zentralen, besonders einprägsamen Stellen erwähnt, so z. Die Entscheidung von Kapitän Smith beruhte auf einer groben Fehleinschätzung bezüglich der Sichtbarkeit von Eisbergen unter den Bedingungen napoleon online der Unglücksnacht. Eine Wettfahrt um das Blaue Band wäre also schon wegen der technischen Voraussetzungen von vornherein aussichtslos gewesen. Bruce Ismayder in einem der letzten Rettungsboote gerettet staybet casino war. Am Wrack kann man jedoch erkennen, dass an der Bruchstelle die Decks nach unten gezogen sind und keine saubere Bruchstelle haben. Das war zumindest bei stark befahrenen Routen eine weit verbreitete Ansicht. Die Nacht war zwar klar, doch aufgrund von Neumond besonders dunkel. Vor dem Untergang fc arsenal spieler er eine enorme Menge an Whiskey online casino roulette canada, die ihn innerlich warm hielt. Besonders hervorzuheben an der wasserdichten Einteilung der Titanic bleibt, dass sie selbst bei fortgeschrittener Flutung noch eine stabile Schwimmlage ermöglichte. April gesunken Die Überwindung des Schotts hearthstone tablet anforderungen den Kesselräumen 4 und 5 lieferte zum Flutungsprozess einen sehr geringen Beitrag, verglichen titanic unglück den Sekundärflutungen. Das bedeutet, dass bei gleichzeitiger Flutung beliebiger zwei nebeneinanderliegender dieser 16 Abteile die Schwimmfähigkeit niemals gefährdet gewesen wäre. Ze bleven ongeveer 50 minuten wachten totdat de Titanic onder water verdwenen was. Die verlustreichsten dieser Katastrophen ereigneten sich im Zweiten Weltkrieg. Kapitein Lord werd ervan beschuldigd de Titanic niet op tijd hulp te hebben verleend, want de lichten van de Californian zouden vanuit polenböller online kaufen in nood verkerende Titanic zichtbaar online casino betsoft geweest. Direct na de aanvaring tussen de Olympic en de Hawke in booming online casinoverklaarde Edward Wilding, na een onderzoek van de schade die de Olympic had opgelopen, dat hij een nieuwe, verbeterde methode had ontwikkeld voor het verbinden van de staalplaten en dat hij zou proberen deze methode bij toekomstige schepen toe te passen. Materiaalgerelateerde onderzoeken op het staal arcade fire berlin tickets de Titanic was opgebouwd toonden aan dat onder bepaalde temperaturen sprake was van een redelijke "zachtheid" op ecopayz casino plaatsen waar het schip in aanraking kwam met de ijsberg. Met in totaal opvarenden was het schip voor twee derde vol. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar. Verrassend was de ontdekking madbid forum twee delen van een dubbele bodem met een lengte van ongeveer 18 meter. In de derde klas was de bemanning lang niet zo omvangrijk, en veel passagiers werden daar pas wakker omdat ze haast uit hun bed vielen door het hellen van de Titanic. Volgens ooggetuigenverslagen mocht een moeder haar dertienjarige zoon niet meenemen in een reddingssloep, omdat de stuurman het kind miroslav klose eintracht frankfurt voor een sponsoren lounge allianz arena man. Soms mochten zij sowieso plaatsnemen, in andere gevallen alleen als er nog plaats was. De grootste rampen in deze categorie voltrokken zich alle drie tijdens de Tweede Wereldoorlog:. Het in volle vaart omschakelen naar de achteruit zou polenböller online kaufen trillingen in en rondom het schip tot gevolg hebben, die echter niet gerapporteerd werden door overlevenden.

unglück titanic - opinion

Auf allen steht das gleiche Sterbedatum: Zudem sollen Fernrohre, mit denen man den Eisberg frühzeitig hätte erkennen können, weggeschlossen worden sein. Üblicherweise entwickeln Schiffe unter solchen Bedingungen starke Schlagseiten, was eine geordnete Evakuierung nahezu unmöglich macht. Der Untergang der Titanic gilt als Sinnbild für die menschliche Überheblichkeit, die ihren Tribut forderte. Ein Drama, das viele Fragen aufwirft. Vor allem die Stabilität des Rumpfes hätte deutlich verstärkt werden müssen, um die strukturelle Integrität unter dieser enormen Belastung zu erhalten. Die Mikroorganismen fressen den Stahlkoloss regelrecht auf. Maximal eine Viertelstunde konnten die Passagiere bei diesen Temperaturen im kalten Wasser aushalten. Das Schiffswrack der Titanic war 73 Jahre lang verschollen.

Titanic Unglück Video

TITANIC. Wir wurden seit über 100 Jahren BELOGEN

unglück titanic - consider

Dieses Ziel erreichte er nicht; die Ergebnisse seiner Forschungsarbeit zur Schallausbreitung im Wasser waren jedoch Basis für seine Erfindung des Echolots. Klasse auf dem Bootsdeck erklären. Dass ein Kreuzer im Nordatlantik in einen Eisberg donnerte und kläglich unterging: Er wollte wohl vermeiden, dass Panik ausbrach. Das wahre Rätsel lautet also vielleicht eher: Versenkt von einem Eisberg. Doch wie kam es dazu und was passierte danach? April unter ihrem Kapitän Edward John Smith. Die Party kommt voraussagegemäss in Gang. Dabei wurden die vorderen fünf Abteile nahezu komplett geflutet, wonach die Titanic kurzfristig fast ein Gleichgewicht erreichte.

Titanic unglück - excellent

April diskutiert — dann nämlich findet das erste Treffen des Deutschen Titanic Vereins in Graz statt. Ingenieure an Bord Titanic-Fakt Nr. Offizier Lightoller, der die Evakuierung auf der Backbordseite organisiert, erinnert sich: Darüber hinaus beschränkte der mittlere Propeller Dimension und Anordnung des dahinter befindlichen Ruders. Doch in der Nacht vom Offiziere und Stewards erhielten zuvor durch Chefoffizier Henry T. Die Ausstattung war an Luxus und Komfort kaum zu überbieten: Nach der britischen Untersuchung, die sich mit dieser Thematik befasste, gab es auf dem Bootsdeck aber keine Diskriminierung nach Klassen. Und selbst bei einer Flutung aller vorderen fünf Abteile hätte sich die Titanic, zumindest unter den Bedingungen in der Unglücksnacht, mit hoher Wahrscheinlichkeit noch sehr lange über Wasser gehalten. Ich glaube nicht, dass die Männer sie ernst nehmen würden….. Bei der Ermittlung möglicher Unglücksursachen standen auch Untersuchungen der beim Bau verwendeten Materialien im Mittelpunkt. Nachdem die Titanic den massiven Eisberg rammte, vergingen zwei Stunden und 40 Minuten bis das Schiff sank. Unklar ist bislang immer noch, wie genau die Titanic auseinandergebrochen ist. Dieser Roman weist auffällige Parallelen zum tatsächlichen Ereignis der Titanic auf. Es gibt diesen Roman tatsächlich. Um seine Angst vor Schiffsuntergängen zu entgehen, ging er an Bord der Titanic. Der Ausguck Frederick Fleet entdeckte direkt voraus einen Eisberg und läutete dreimal die Alarmglocke. Wel waren voldoende reddingsvesten aanwezig, ongeveer Essenhigh meent dat de leiding van book of ra browsergame Titanic wist dat het schip geen snelheidsrecords titanic unglück breken, en dat dan ook niet de reden was dat men sneller ging varen. Denn zehn Monate zuvor war die fast identische Olympic zu ihrer Jungfernfahrt ausgefahren, und sie war ausgebucht. In de haast waarmee de evacuatie plaatsvond, polenböller online kaufen weinig tijd voor het klaarmaken van de opvouwbare reddingssloepen A en B. Die Deckplanken und etliche andere Holzausstattungselemente sind alison van uytvanck schon zersetzt. Klasse sowie des Funkraums der Titanic. Damals konnte eine Reederei am sichersten an den Menschen verdienen, die nach Amerika auswandern wollten. De Argo was een ROV geschikt voor diep water. De tewaterlating van de Titanic vond — zoals bij de White Star gebruikelijk simulationsspiele kostenlos scheepsdoop — plaats jhin best support 31 mei Volgens ooggetuigenverslagen mocht een moeder haar paypal co to zoon niet meenemen in een reddingssloep, omdat de stuurman het kind aanzag voor een volwassen man.

Der Strom der Generatoren wurde in vielen Bereichen gebraucht. Die beiden Salon-Suiten mit der privaten Promenade sollten dabei den Gipfelpunkt darstellen, da man sie beim An- bzw.

Der Speisesaal der dritten Klasse lag mittschiffs auf dem F-Deck und war durch eine Schottwand zweigeteilt. Aufgrund der kurzen Dienstzeit des Schiffes existieren nur sehr wenige bekannte Innenaufnahmen der Titanic.

Von ihm stammen auch die — qualitativ minderwertigen — jeweils einzigen bekannten Aufnahmen des Speisesaals der 1. Klasse sowie des Funkraums der Titanic.

Unsicherheiten bestehen hier z. Dieser bestand aus einer Wand mit kleinen Fenstern, die zur Schiffsmitte hin in einer Abrundung endete, nach der das Deck dann wieder seitlich offen war.

Ferner dienten Rettungsboote damals nicht so sehr dazu, gleichzeitig alle Passagiere aufzunehmen. Das war zumindest bei stark befahrenen Routen eine weit verbreitete Ansicht.

Eine andere Meinung hingegen vertrat Schiffsarchitekt Alexander Carlisle am Damals konnte eine Reederei am sichersten an den Menschen verdienen, die nach Amerika auswandern wollten.

Denn zehn Monate zuvor war die fast identische Olympic zu ihrer Jungfernfahrt ausgefahren, und sie war ausgebucht. Wilde , erster Offizier William M.

Auch Fracht und Post wurden auf der Jungfernfahrt transportiert. Daraufhin trieb die New York langsam auf die Titanic zu.

Nur sieben Passagiere mit Reiseziel Irland gingen von Bord. Wie damals zwischen dem Januar und dem Laut Zeugenaussagen war den Offizieren die Eisberggefahr zwar bewusst; doch jeder hatte unterschiedliche Informationen, und keiner kannte alle Eisbergwarnungen.

Die Reise der Titanic wurde am Sonntag, dem Der Abstand zum Eisberg war jedoch schon zu gering. Laut Augenzeugenberichten ragte der Eisberg ca.

Dadurch beschleunigte sich der Sinkprozess rapide. Offiziere und Stewards erhielten zuvor durch Chefoffizier Henry T.

Von verschiedenen Offizieren, die Boote besetzten, wurden unterschiedliche Praktiken angewendet. Von den vorhandenen 1.

Viele der an Bord befindlichen Personen glaubten, die Titanic sei ein sichererer Ort als die kleinen Rettungsboote. Lightoller und ein anderer Offizier versuchten erst im letzten Moment, das Notboot B freizumachen, das wie die anderen zusammengeklappt war und damit wenig Stauraum einnahm.

Zu dieser Zeit wurde auch Kesselraum Nummer 2 wegen Wassereinbruch evakuiert. Dabei wurden auch die Dampf- und Stromleitungen gekappt, und das Schiff lag im Dunkeln.

Es wurden nochmals drei Menschen gerettet, die sich an Treibgut festgehalten hatten. Insgesamt riss die Titanic zwischen 1.

Hays starben beim Untergang. Quelle ist ein Bericht des britischen Parlaments von So waren Frauen und insbesondere Kinder der 3.

Nach der britischen Untersuchung, die sich mit dieser Thematik befasste, gab es auf dem Bootsdeck aber keine Diskriminierung nach Klassen.

Trotz mehrerer sachlicher Fehler bzgl. Bruce Ismay , der in einem der letzten Rettungsboote gerettet worden war. New York erfuhr am Morgen des April von der Katastrophe.

Erst die New York Times berichtete: Die Mackay-Bennett aus Halifax, Kanada, fuhr am Auf einem, dem Fairview Cemetery in Halifax , Neuschottland , in Kanada, ruhen Opfer der Katastrophe, von denen 44 nicht identifiziert werden konnten.

Die Grabsteine sind aus schwarzem Granit, in drei Reihen aufgestellt, in der Form eines Schiffsbuges.

Auf allen steht das gleiche Sterbedatum: Hilfsorganisationen nahmen sich der Geretteten an. Die Reise der Olympic wurde daraufhin abgesagt.

April bis zum Mai bis zum 3. Grundlage dieser Anschuldigungen ist die Annahme, die Californian sei das Schiff gewesen, dessen Lichter von der Titanic aus gesichtet wurden.

Der Funker der Californian war zu dieser Zeit bereits im Bett. Das einzige Schiff, das gegen Dem beim Untergang umgekommenen William M.

Zum richtigen Zeitpunkt musste dabei das Ruder von Linkskurs wieder nach rechts gesteuert werden. Das deckt sich mit den Lecks der Titanic, die bis kurz hinter diese Stelle reichen.

Durch die Konzentration des Wassers im Bug sei dieser zu schnell unter Wasser gesunken und habe dadurch die Titanic vorzeitig versenkt. Die ersten zwei Meldungen kamen am Eine Eiswarnung der Californian kam gegen Die Californian meldete, sie habe um Ein letzter Funkspruch erreichte Phillips von der Californian , die von Eis umgeben sei und feststecke.

Allein seine Entscheidung, trotz zahlreicher Eiswarnungen Kurs und Geschwindigkeit beizubehalten, hat das Schicksal des Schiffes besiegelt.

Die Nacht war zwar klar, doch aufgrund von Neumond besonders dunkel. Im August unternahm Ballard dann mit dem Forschungs-U-Boot Alvin eine erste bemannte Erkundung des Wracks, der noch viele weitere Unternehmungen durch andere Parteien folgen sollten.

Dabei wurden neben der Untersuchung des Wracks auch zahlreiche Artefakte geborgen. Der Bug ist bis zur Bruchstelle relativ gut erhalten.

In einem Antrag vom In seiner Entscheidung vom Juli insofern auf. Mit Wirkung ab Die Deckplanken und etliche andere Holzausstattungselemente sind teilweise schon zersetzt.

Dasselbe wird langfristig auch dem gesamten Schiffswrack prophezeit: Die Experten gehen mittlerweile davon aus, dass das Wrack sich noch Jahrzehnte halten wird.

In de haast waarmee de evacuatie plaatsvond, was weinig tijd voor het klaarmaken van de opvouwbare reddingssloepen A en B.

Deze boten lagen op het dak van het officiersverblijf en konden slechts met moeite worden losgemaakt. Twee stuurlieden besloten op het laatste moment de opvouwbare sloep B vrij te maken.

In tegenstelling tot de andere sloepen was deze inklapbaar en had hij een geringe capaciteit. Ongelukkigerwijze viel de boot verkeerdom op het dek.

Sloep A kwam wel goed op het dek terecht, maar de Titanic maakte plotseling slagzij naar bakboord. Toen de boeg niet lang daarna onder water dook, dreven beide boten weg.

Uiteindelijk kwamen 10 tot 15 mensen in sloep A terecht, terwijl tussen de 20 en 30 zwemmers sloep B wisten te bereiken - onder wie stuurman Lightoller, die zo de ramp overleefde.

De laatste reddingssloep, opvouwbare sloep D, verliet de Titanic om Hoewel de marconisten van hun plichten waren ontslagen, zonden ze nog enkele minuten lang berichten uit.

Rond deze tijd werd ook ketelruim 2 ontruimd vanwege het instromende water. De voorste schoorsteen brak af en stortte in het water, waarbij hij een aantal mensen verpletterde.

De trim in de boeg nam extremere vormen aan en normaal werk in de ketel- en machineruimten werd onmogelijk. Toch slaagde hoofdwerktuigkundige Joseph Bell [14] er samen met zijn stokers en 34 werktuigkundigen en technici in om het schip tot vlak voor het definitieve zinken, met uitsluitend ketelruim 2 en 3 te voorzien van energie voor de pompen en verlichting.

Ze deden dit door de stroomgeneratoren intact te houden en te laten werken. Het zinkproces werd namelijk met behulp van de pompen vertraagd, waardoor op het dek meer tijd was de reddingssloepen te water te laten.

Jonathan Shepherd, die een been had gebroken toen hij in een mangat stapte, Bertie Wilson en Herbert Harvey, werden door het kolkende water overvallen.

Alleen stoker Fred Barrett wist met een sprong de stalen ladder te bereiken en naar het bovenliggende dek te klimmen.

De overige machinisten, die in ketelruim 4 werkten, kregen om 1: Olieman Fred Scott was een van de weinigen die via het tweedeklas promenadedek het bootdek wist te bereiken en gered werd.

De meeste bemanningsleden, onder wie alle machinisten, bleven achter, omdat ze hoorden dat de boot die op dat moment te water werd gelaten de laatste was.

Ze bleven ongeveer 50 minuten wachten totdat de Titanic onder water verdwenen was. Direct na de ramp ontstond de mythe dat de machinisten tot het einde benedendeks op hun post waren gebleven en met het schip ten onder waren gegaan, een verhaal dat door het Engelse onderzoek werd uitgedragen en door het publiek omarmd.

Even daarvoor werd het scheepsnet verbroken door een algemene kortsluiting en vielen alle lichten op het schip uit, waardoor het schip in het donker lag.

De boeg lag na de breuk compleet onder water, terwijl de achtersteven opnieuw omhoog werd getrokken en uiteindelijk tegen Sommigen beweren dat hij zelfmoord heeft gepleegd door zich in zijn hut op te sluiten tot uiteindelijk de ramen barstten.

Anderen zeggen dat hij nog een kind uit het water heeft gered en dat daarna niemand hem nog gezien heeft, of althans niemand die het overleefd heeft of het heeft kunnen navertellen.

Thomas Andrews deed geen moeite van de boot af te komen en ging samen met zijn ontwerp ten onder. Hays overleefden de ramp niet. De drie Nederlanders aan boord van de Titanic passagier jonkheer Johan George Reuchlin , scheepskok Hendrik Bolhuis en stoker Wessel van der Brugge kwamen allen om het leven.

De drie Belgische bemanningsleden kwamen om. Na de ondergang moesten de geredde mensen in de reddingssloepen nog ongeveer twee uur wachten voordat ze aan boord van de Carpathia konden worden genomen.

In de nacht van de ramp was het zeer koud, en de watertemperatuur lag onder het vriespunt. De meeste slachtoffers stierven aan onderkoeling , en werden door de Carpathia - met aan boord kapitein Arthur Rostron - om Hoewel in de reddingssloepen nog ruim honderd plaatsen vrij waren, besloten de inzittenden niet terug te keren naar de rampplek, bang alsnog te zinken door het enorme aantal mensen dat zou proberen aan te klampen of door de zuiging van de zinkende Titanic naar beneden gezogen te worden; proefondervindelijk onderzoek heeft echter aangetoond dat er praktisch geen zuiging was.

Alleen bakboordsloep 4 keerde terug naar de rampplek, en kon slechts vijf overlevenden redden, waarvan er later nog twee in de boot stierven.

Ondertussen keerde ook bakboordsloep 14 terug, onder leiding van vijfde stuurman Harold Godfrey Lowe , nadat hij eerst de passagiers van zijn sloep naar de bakboordsloepen 4, 10, 12 en opvouwbare sloep D had overgeplaatst om meer plaats te maken in zijn sloep voor eventuele overlevenden.

Vier personen werden gered die zichzelf in leven hadden kunnen houden met drijvende scheepsonderdelen. Carl Jansson is een van de overlevenden die door deze bakboordsloep werd opgevangen.

Volgens de onderzoeksberichten overleefden slechts [1] mensen de ramp. De volgende tabel toont het aantal overlevenden, opgesplitst naar de klasse waarin men verbleef.

Net als andere gegevens met betrekking tot het aantal overlevenden c. Het is dan ook meer een indicatie van de overlevingskansen van de drie klassen.

Zoals uit de tabel valt af te lezen hadden de passagiers uit de derde klasse een kleinere overlevingskans dan die uit de eerste.

Dat was niet alleen om redenen van standsverschil, maar ook vanwege de slechte toegang tot de reddingssloepen. Omdat het voorste deel van het bovengelegen dek voor de eerste klasse en het achterste gedeelte voor de tweede klasse bestemd was, hadden de passagiers uit de derde klas in normale omstandigheden geen toegang tot dat dek.

De in het schip aanwezige verbindingen tussen de verschillende klassen waren tijdens de reizen naar Amerika met hekken en deuren gesloten.

Volgens ooggetuigenberichten waren sommige doorgangen ook tijdens de ramp gesloten. Passagiers zouden via de buitentrappen naar de andere dekken kunnen komen, maar de meeste passagiers van de derde klas gingen op het laatste moment naar het dek, toen bijna alle reddingssloepen waren vertrokken.

Dat kwam door de slechte informatieverstrekking op het schip. Een alarmsysteem, of ander communicatiemiddel om de passagiers tijdig te waarschuwen, ontbrak.

Bovendien beschikte de eerste klas over veel personeel dat de passagiers kon waarschuwen en naar het sloependek begeleiden. In de derde klas was de bemanning lang niet zo omvangrijk, en veel passagiers werden daar pas wakker omdat ze haast uit hun bed vielen door het hellen van de Titanic.

Toch was de communicatie ook in de tweede klas slecht ten opzichte van de eerste klas. Ongetwijfeld hadden de passagiers uit de hogere klassen een bevoorrechte positie; maar niettemin bevonden zich onder de slachtoffers ook de vier rijkste mannen aan boord.

De beroemdste overlevende was Bruce Ismay , de directeur van de White Star Line, die met de opvouwbare reddingssloep C gered werd. Hij wist zichzelf in veiligheid te brengen, terwijl hij waarschijnlijk een belangrijke bijdrage had geleverd aan de ramp.

De personen die daarover uitsluitsel hadden kunnen geven zijn echter allen omgekomen: In New York berichtten de ochtendkranten van 15 april slechts over het feit dat de Titanic tegen een ijsberg was gevaren.

Later kopte de New York Times wat niemand ooit voor mogelijk had kunnen houden: De Carpathia kwam op 17 april aan in de haven van New York. Op pier 54 stonden ruim Anderen, waaronder de Belgische zangeres Mathilde Pede , werden door hulpverleners opgevangen.

In totaal werden lichamen gevonden door de MacKay Bennett. Later werden nog 22 lichamen geborgen door twee andere schepen, zodat het totaal op komt.

Ook deze werden naar Halifax gebracht, waar de overledenen werden overgedragen aan hun nabestaanden of verder getransporteerd naar een andere bestemming.

Toen op 24 april de Olympic zou vertrekken uit Southampton, gaven de stokers te kennen dat ze niet meer op een schip wilden varen dat niet over een toereikend aantal reddingssloepen beschikte.

Direct na de ondergang van de Titanic volgde van 19 april tot 25 mei een 17 dagen durend onderzoek van de Amerikaanse Senaat waarbij meer dan 82 getuigen van de scheepsramp werden ondervraagd.

Uit de onderzoekingen werd geconcludeerd dat de Titanic met een te hoge snelheid door het gevaarlijke water had gevaren, dat in de reddingssloepen slechts plaats was voor de helft van de opvarenden, en dat de Californian die ten tijde van de ramp in de buurt was niet te hulp kon schieten omdat haar marconist op dat moment sliep.

Deze resultaten leidden tot een lange lijst van nieuwe voorschriften. Na de ondergang van het schip moest voor iedere opvarende een plaats beschikbaar zijn in een reddingssloep, en zou voor vertrek onderzocht moeten worden of dat ook echt zo was.

Verder moeten schepen sindsdien continu een marconist beschikbaar hebben. In de literatuur over de ramp van de Titanic worden namen genoemd van mannen die er in het bijzonder verantwoordelijkheid voor droegen.

Ismay werd ervan beschuldigd dat hij kapitein Smith zou hebben overgehaald geen vaart te minderen, om op die manier te demonstreren dat de Titanic sneller was dan de Olympic , zodat hij een nieuw record kon vestigen.

Ismay verklaarde later dat hij slechts als een normale passagier op het schip is geweest, [23] maar overlevenden herinnerden zich gesprekken tussen Ismay en kapitein Smith over de snelheid van het schip en over ijswaarschuwingen.

Wat het onderwerp van de discussie tussen beide heren was doet in principe niet ter zake, het maakt de verantwoordelijkheid van de kapitein er niet minder om.

Er zijn geen andere redenen waarvoor kapitein Smith zou kunnen worden berecht. Alleen dat hij de ijswaarschuwingen negeerde en op bijna maximale snelheid bleef varen valt hem zonder twijfel aan te rekenen.

Na onderzoek bleek echter dat kapitein Smith geen nalatigheid kan worden verweten, omdat zijn gedrag in die tijd normaal was op snelle stoomschepen.

Zelfs de kapiteins van de belangrijkste concurrenten gaven toe net zo te handelen als ze in dezelfde situatie waren terechtgekomen. In die tijd werd gedacht dat wanneer men een gebied met ijsbergen betrad, het van belang was om dit gebied zo snel mogelijk te verlaten.

Hierdoor werd doorgaans geen snelheid geminderd. Het besluit van kapitein Smith wordt nu gezien als een inschattingsfout bij de nachtelijke zichtbaarheid van de ijsbergen ten tijde van de ondergang van de Titanic.

Het was die nacht redelijk helder, maar vanwege de nieuwe maan betrekkelijk donker. Het was windstil en de zee was spiegelglad, zodat geen golven te zien waren die zich tegen de ijsbergen aanklotsten.

Het ijsveld zelf was veel groter en verder uitgestrekt naar het zuiden dan voorgaande jaren. De enorme afmetingen van de ijsbergen waren niet precies bekend; pas na de ramp werd de International Ice Patrol opgericht die plaats en beweging van de ijsbergen in kaart bracht en deze informatie doorgaf aan de schepen.

Ook heeft Smith de Titanic niet roekeloos op volle snelheid laten varen, hij wilde alleen zijn vertraging in Southampton wegwerken en op tijd in New York aankomen.

De bij de ondergang omgekomen eerste stuurman William MacMaster Murdoch werd verweten dat hij na het zien van de ijsberg verkeerd zou hebben gehandeld, omdat hij de Titanic naar links stuurde en de scheepstelegraaf op Vol achteruit had gestaan toen vierde stuurman Boxhall de brug opkwam.

Het machinebevel zou de uitwijkmanoeuvre hebben uitgesteld. Deze kritiek komt echter niet overeen met de besturing van een zo groot schip, want dan had Murdoch daar bij zijn bevel rekening mee gehouden; op de uitwijkmanoeuvre kon het om technische redenen geen invloed hebben.

Alleen al het omschakelen van de machines bij normale snelheid op zee duurt 20 seconden. Bovendien waren de werktuigkundigen die de machines bestuurden niet in de directe omgeving van de regulateur , waardoor nog meer tijd verloren ging.

Tussen de havens van Queenstown en New York lag een dagenlange reis, waarin gewoonlijk helemaal geen bevel werd gegeven, en bovendien was er ander werk voor de technici.

Zelfs als wordt aangenomen dat het uitstel tien seconden duurde, was er te weinig tijd om te voorkomen dat het schip de ijsberg zou raken. Een ander bewijs dat de machines niet achteruit liepen vormt het ontbreken van trillingen.

Het in volle vaart omschakelen naar de achteruit zou enorme trillingen in en rondom het schip tot gevolg hebben, die echter niet gerapporteerd werden door overlevenden.

Het is overigens, gezien het omschakelen van de machines, niet realistisch dat Murdoch probeerde uit te wijken met behulp van de machines, terwijl het voldoende was om alleen de linkerschroef van het schip in zijn achteruit te zetten; om uit te wijken waren twee bevelen nodig.

Dat betekent dat de machines in korte tijd twee keer moesten omschakelen. Zoals te zien is op de situatieschets hiernaast "Draaicirkel" , is de draaicirkel van het achterschip groter dan aan de boeg, in het geval van de Titanic bijna 23 meter.

Was het schip slechts naar bakboord gestuurd, dan had het over de gehele lengte de ijsberg geraakt. Om dat te voorkomen moest het op tijd naar stuurboord draaien.

Het achterschip draaide van de ijsberg weg zie afbeelding "Uitwijkmanoeuvre". Murdoch heeft dus ten tijde van de aanvaring in korte tijd een deels succesvolle uitwijkmanoeuvre uitgevoerd.

Toch wordt verondersteld dat Murdoch beter niets had kunnen ondernemen, behalve de machines te stoppen. Als de Titanic frontaal tegen de ijsberg was gevaren, zou de schade veel erger zijn geweest, maar zou deze wel beperkt zijn gebleven tot de voorste 30 meter van het schip.

In het ergste geval zouden de voorste drie compartimenten zijn volgelopen met water, maar dat zou geen verdere nadelige gevolgen hebben gehad, omdat het schip zelfs met vier volgelopen compartimenten kon blijven drijven.

Hooguit zou een groot aantal bemanningsleden in hun hutten bij de boeg omkomen. Maar Murdoch was door het ontbreken van enige manier tot afstandsmeting niet in staat vast te stellen dat de afstand tussen de ijsberg en het schip te kort was om succesvol uit te wijken.

Onder die omstandigheden zou hij zeker niet besloten hebben tegen de ijsberg aan te varen en daarmee een deel van de bemanning te doden.

Een laatste punt van kritiek op Murdoch dat vaak genoemd wordt, is dat hij de waterdichte schotten niet direct had moeten sluiten.

Door de hoeveelheid water in de boeg zou deze te snel zijn gezonken, wat weer bijdroeg aan het zinken van de Titanic. Afgezien van het feit dat Murdoch niet kon weten welke delen van de Titanic beschadigd waren en wat daarvan de gevolgen zouden zijn, is het sluiten van de deuren een standaardprocedure, omdat het er op een gegeven moment te laat voor kan zijn.

Water in onbeschadigde delen van een schip laten stromen is in ieder geval uitgesloten; het druist in tegen alles wat een zeeman in zijn opleiding leert.

Geen scheepsontwerper houdt ook rekening met een dergelijk extreem scenario. Desondanks is het vanwege de discussie onderzocht met computer- en modelsimulaties.

Daaruit bleek dat het openlaten van de deuren fataal zou zijn geweest: Kapitein Lord werd ervan beschuldigd de Titanic niet op tijd hulp te hebben verleend, want de lichten van de Californian zouden vanuit de in nood verkerende Titanic zichtbaar zijn geweest.

Het staat echter niet vast dat die lichten inderdaad van de Californian afkomstig waren, omdat het moeilijk is de toenmalige positie van de schepen precies te bepalen.

De Titanic zonk tien zeemijl ruim 18 kilometer zuidoostelijker van de positie die werd doorgegeven via de noodoproep, zo is gebleken na de ontdekking van het wrak.

Hoe precies de verklaring van de Californian over die positie is, is niet meer te achterhalen. De getuigenissen van de bemanning van de Californian spreken elkaar tegen.

Wel gaven ze allen aan dat tijdens die nacht een schip in zuidelijke richting te zien was, hoewel maar enkelen het aanzagen voor een groot passagiersstoomschip.

Ook waren vuurpijlen boven of achter het schip te zien. Het schip leek zo dichtbij te zijn, dat kapitein Lord beval met morse contact te zoeken met het schip.

Dat bevel was vergeefs, omdat de marconist van de Californian rond die tijd sliep. Ook was de reikwijdte van de radioapparatuur niet optimaal.

Het enige schip dat rond Lord meende dat het schip niet over een radio beschikte slechts een beperkt aantal kleinere schepen was met deze nieuwe techniek uitgerust en zag geen reden zijn marconist wakker te maken.

Resumerend resteren twee mogelijkheden:. Ook wanneer kapitein Lord niet in staat zou zijn geweest de mensen op de Titanic te helpen, blijft zijn gedrag merkwaardig.

Zijn bemanningsleden hadden in totaal acht vuurpijlen gezien, en Lord had geen reactie gekregen op de morsetekens die hij had laten zenden.

Als excuus daarvoor kan gelden dat in geen algemene voorschriften bestonden over het gebruik van noodsignalen en dat allerlei soorten vuurpijlen en fakkels als signaalteken gebruikt werden.

In de zomer van was Robert Ballard aan boord van het Franse onderzoeksschip Le Suroit die gebruik maakte van een side scan sonar om het wrak van de Titanic te vinden.

Toen het Franse schip werd teruggeroepen, stapte Ballard over naar een schip van de Woods Hole Oceanographic Institution: Niet voor iedereen was bekend dat deze reis werd gefinancierd door de Amerikaanse marine.

Naderhand was Ballard vrij de Titanic te zoeken. De Knorr arriveerde op 22 augustus op locatie en liet de Argo te water. De Argo was een ROV geschikt voor diep water.

Het plan van Ballard was de Argo heen en weer te "vegen" boven de zeebodem, niet op zoek naar een schip, maar naar resten.

Veel Titanic -experts hadden lang gedacht dat terwijl het schip zonk, er veel resten naar beneden zouden komen. In de vroege ochtend van 1 september werden veranderingen opgemerkt aan de zeebodem.

Aanvankelijk zagen ze gaten, alsof het kraters waren van inslagen. Uiteindelijk zagen ze een ketel en later de romp zelf. Ze hadden niet veel tijd het wrak te onderzoeken, aangezien de Knorr voor andere expedities gepland stond, maar zijn faam was nu verzekerd.

Aanvankelijk wilde Ballard de exacte locatie geheimhouden, om te voorkomen dat van het schip geroofd zou worden, aangezien hij het als een graf beschouwde.

Op 12 juli keerde Ballard terug om de eerste uitgebreide studie van het schip te maken. Deze keer had Ballard de Alvin bij zich, een kleine onderzeeboot die zeer diep kon duiken met een kleine bemanning.

De Alvin had Jason Junior bij zich, een ROV die door kleine openingen paste om zo binnen in het schip te kunnen kijken. De eerste duik die ruim twee uur nodig had beneden te komen had last van technische problemen, maar de daaropvolgende duiken waren succesvol.

Drie grote scheepsdelen boeg, een middenstuk van ongeveer 20 meter en het achterste gedeelte liggen op de zeebodem, omgeven met andere scheepsresten.

Tussen de boeg en het achterste gedeelte liggen over een lengte van meter nog meer resten. De boeg is, met uitzondering van de brug, relatief goed gespaard gebleven.

De imposante kroonluchters in de grote zalen van de eerste klas zijn nagenoeg intact, net als borden, spiegels en houten panelen aan de muren.

Voor de rechtbank wordt tot op heden gestreden voor de rechten op de wrakstukken. Een van de delen van de Titanic is tentoongesteld in het scheepvaartmuseum in Greenwich , Engeland, andere stukken worden in Frankrijk bewaard.

In totaal zijn objecten van de Titanic geborgen. De lidstaten van deze conventie zijn er nu aan gebonden het wrak te beschermen tegen vernieling en plundering, en de resterende stoffelijke overschotten met waardigheid te behandelen.

Een onbekend aantal onderzoekers is sinds de ontdekking naar het gezonken schip afgereisd om een bodemkaart van de restanten te maken. Er zijn ruim De ontdekking van het wrak wierp tevens nieuw licht op hoe de Titanic gezonken was.

Alle films en documentaires over de ramp gemaakt voor de ontdekking van het wrak tonen dan ook hoe het schip nog helemaal compleet onder water verdwijnt.

De bacterie kreeg de naam Halomonas titanicae. Een van de grootste onbeantwoorde vragen is de grootte en plaats van de lekken die de aanvaring met de ijsberg heeft veroorzaakt.

Het eerste lek bevond zich in het voorste gedeelte van de romp, net onder de waterlijn. De twee volgende zaten op gelijke hoogte naast elkaar in het eerste vrachtruim en hadden een lengte tussen de 1,2 en 1,5 meter.

De druk die daarbij werd uitgeoefend, zorgde ervoor dat een deel van de ijsberg werd afgebroken, waardoor het volgende lek van 4,6 meter lengte door een lager gelegen deel van de ijsberg werd veroorzaakt.

Ook hierbij brak een stuk ijs af, waardoor de twee laatste lekken nog verder onder de waterlijn lagen. De voorlaatste was ongeveer 10 meter lang en liep door van vrachtruim 2 tot ver in vrachtruim 3.

De druk was hierbij zo hoog, dat zelfs de 0,5 meter verderop gelegen waterdichte gang voor de stokers werd beschadigd en snel volstroomde met water.

Het laatste lek was met 13,7 meter het langste, en liep door ketelruim 6 en het voorste gedeelte van ketelruim 5. Rond het draaipunt van de Titanic , in het schot tussen de ketelruimten 5 en 6, was eveneens schade toegebracht, waarschijnlijk veroorzaakt door de druk die werd uitgeoefend tijdens het draaien van het schip.

Na een analyse van de schade, aangevuld met computerberekeningen, ontstond de volgende maatverdeling van de lekken:. Hoewel geen bouwkundige mankementen werden aangetroffen, wekte het materiaal waarmee de Titanic werd vervaardigd de nodige interesse.

Materiaalgerelateerde onderzoeken op het staal waaruit de Titanic was opgebouwd toonden aan dat onder bepaalde temperaturen sprake was van een redelijke "zachtheid" op de plaatsen waar het schip in aanraking kwam met de ijsberg.

Harzke, die onderzoek deed naar het materiaal waarmee de Titanic werd vervaardigd. Toch wordt deze theorie in twijfel getrokken.

De veranderingen aan het staal konden namelijk ook door de heersende omstandigheden in de diepzee zijn ontstaan. De bouwtekeningen van de Titanic en de Olympic laten zien dat in beide schepen dezelfde staalplaten zijn gebruikt.

De Olympic was tot de sloop 24 jaar in dienst geweest en had meerdere oorlogen en aanvaringen overleefd.

Daarnaast werd in de scheepsbouw overal ter wereld hetzelfde soort staal gebruikt, en er bestaan nog schepen die toen zijn gebouwd. Een bekend voorbeeld is de in in Newcastle gebouwde ijsbreker Krasin , die tot eind jaren zeventig in dienst was en in een museumfunctie heeft gekregen in Sint-Petersburg.

Pas na de Tweede Wereldoorlog werden nieuwe bouwmaterialen gebruikt, waardoor de modernere schepen van dezelfde grootte veel lichter zijn dan vroeger.

Een tweede mogelijke zwakte van de Titanic vormden de klinknagelverbindingen tussen de staalplaten. Na de ondergang van het schip bleek dat de klinknagels die in de boeg van het schip waren gebruikt van een minder goede kwaliteit waren dan de klinknagels elders in het schip.

Men had bij de bouw een speciaal toestel gebruikt om stalen klinknagels te bevestigen. Dit toestel kon men niet in de boeg plaatsen, dus moest men de klinknagels hier handmatig aanbrengen.

Om dit makkelijker te maken gebruikte men smeedijzeren klinknagels, versterkt met een substantie, die slak werd genoemd.

Direct na de aanvaring tussen de Olympic en de Hawke in september , verklaarde Edward Wilding, na een onderzoek van de schade die de Olympic had opgelopen, dat hij een nieuwe, verbeterde methode had ontwikkeld voor het verbinden van de staalplaten en dat hij zou proberen deze methode bij toekomstige schepen toe te passen.

De klinkgaten in de 25 jaar later gebouwde Queen Mary werden, ondanks de hoge kosten die het met zich meebracht, volgens deze methode geboord, waardoor het schip steviger was.

Experts gaan ervan uit dat waarschijnlijk zelfs de moderne, gelaste staalplaten ook geen stand zouden kunnen houden bij een dergelijke aanvaring met een ijsberg.

Volgens hem blijkt uit archieven van de havenbrandweer in Southampton dat er een kruipvuur was in de kolenbunker, en had dit de kapitein ertoe aangezet, ondanks het gevaar voor ijsbergen, sneller te gaan varen.

Het schip voer als gevolg daarvan echter met een ongekende snelheid, waardoor het onmogelijk was de ijsberg op tijd te ontwijken. Essenhigh meent dat de leiding van de Titanic wist dat het schip geen snelheidsrecords kon breken, en dat dan ook niet de reden was dat men sneller ging varen.

Het schip was daar namelijk niet voor gebouwd. Het is lange tijd onduidelijk geweest wanneer de Titanic precies doormidden gebroken is en of dit doormiddenbreken van het schip heeft bijgedragen aan de ondergang, of dat het een gevolg van de ondergang was.

Daarom startte de televisiezender History Channel in samenwerking met het Woods Hole Oceanographic Institution in een nieuwe expeditie naar het wrak.

Verrassend was de ontdekking van twee delen van een dubbele bodem met een lengte van ongeveer 18 meter. Deze werden ontdekt aan de hand van twee kimkielen , die aan weerszijden van de wrakstukken zaten en nog onder de rode verf zaten, waaruit men kon concluderen dat de dubbele bodem van stuur- tot bakboord liep.

Gebaseerd op de gemaakte videobeelden kon worden vastgesteld dat beide bodemstukken aan elkaar pasten. Bij een wetenschappelijke benadering van de wrakstukken heeft men getracht na te gaan hoe het schip precies doormidden is gebroken.

Men neemt aan dat het achterschip met een draaihoek van 15 tot 20 graden boven het water omhoog stak en vanwege de enorme belasting op dat moment van het hoofddeel afbrak.

Bij het wrak is te zien dat bij het breukgedeelte het dek naar beneden is getrokken en dat geen onbeschadigde delen zijn te vinden.

Hierop werd een vervolgonderzoek gestart en daarbij ontstond de theorie dat het achterschip al begon te breken toen het ongeveer 11 graden boven het water hing.

Het schip begon daarop in de richting van de kiel doormidden te breken. De kiel voorkwam dat het achterschip meteen afbrak. Door de ontstane scheuren in de Titanic kwam nu veel meer water naar binnen, wat het zinkproces versnelde.

Aan het breukgedeelte drukte de onder water gelegen boeg tegen de boven water gelegen achtersteven, waardoor het dek aan dit breukgedeelte samengedrukt werd, zoals vandaag de dag bij de boeg van de Titanic nog te zien is.

Op het moment dat het voorschip verder het water in werd getrokken, verbond alleen de kiel van de Titanic beide scheepsdelen met elkaar. Doordat de kiel de enorme belasting niet meer kon dragen, brak het schip doormidden.

Daarbij werden de gevonden delen van de dubbele bodem door hetzij het achterschip, hetzij het voorschip van de Titanic meegezogen naar de bodem van de oceaan.

De manier waarop de bemanning van de Titanic begon aan de evacuatie laat zien dat zij niet hadden gedacht dat het schip zo snel zou zinken. Men ging waarschijnlijk uit van een constante zinksnelheid.

Door het doormiddenbreken zonk het schip echter sneller, doordat de ontstane scheuren veel meer water binnen lieten dan de beschadigingen die het schip had opgelopen tijdens de aanvaring met de ijsberg.

Hoewel de ondergang van de Titanic een van de meeste beschreven, besproken en verfilmde scheepsrampen is, is deze ramp met ruim doden niet de grootste in de geschiedenis van de moderne scheepvaart.

Er zijn op zijn minst drie grotere scheepsrampen bekend:. Toch vinden tijdens oorlogen vaak nog grotere scheepsrampen plaats.

Passagiersschepen kunnen daarbij voor duizenden soldaten en burgers als transport gebruikt worden, bijvoorbeeld voor evacuatie uit een door de vijand ingenomen gebied.

Er kunnen dan wel meer dan De grootste rampen in deze categorie voltrokken zich alle drie tijdens de Tweede Wereldoorlog:. Op 30 januari stierf Michel Marcel Navratil , een van de twee Titanic-wezen en de laatste mannelijke overlevende van de ramp.

Op 6 mei overleed Lillian Gertrud Asplund , de laatste overlevende die zich nog iets van de scheepsramp herinnerde, op jarige leeftijd in haar woonplaats Worcester in het Amerikaanse Massachusetts.

Haar vader en drie broers, onder wie een tweelingbroer, kwamen bij de ramp om het leven. Zij, haar moeder Lillian en een jongere broer overleefden het drama.

Onder de stukken waren een origineel kaartje voor de reis met de Titanic , dat Op 31 mei overleed de laatste overlevende van de ramp. Het ging om Elizabeth Gladys Dean , die op het moment van de ramp 2 maanden oud was.

Op 15 april was het precies jaar geleden dat de Titanic zonk. In Belfast is het Titanic Quarter opgeknapt. Dit gebied moest gaan dienen als een soort monument om de relatie tussen de Titanic en Belfast, de stad waar het schip is gebouwd, te gedenken.

Ook kwam de film Titanic van regisseur James Cameron op 5 april opnieuw in de bioscopen, ditmaal in een stereoscopische driedimensionale uitvoering.

Een horlogemaker uit Zwitserland heeft een reeks horloges vervaardigd waarin staal van de Titanic zit verwerkt. De horloges, die bijna dollar per stuk kosten, zijn in de symbolische oplage van stuks vervaardigd.

Zijn schilderij Untergang der Titanic , dat een maand na de ramp klaar was, werd een van de bekendste werken over de Titanic.

1 Responses

  1. Yolar says:

    Ich entschuldige mich, aber meiner Meinung nach irren Sie sich. Ich kann die Position verteidigen.

Hinterlasse eine Antwort

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind markiert *